Lęk separacyjny u niemowląt

Lęk separacyjny u niemowląt to zjawisko, które występuje u każdego dziecka. Jest to naturalny etap rozwoju.

Skąd się bierze lęk separacyjny?

Z całą pewnością można stwierdzić, że lęk separacyjny jest naturalnym etapem rozwoju u każdego dziecka. Doświadczany jest zazwyczaj przez niemowlęta pomiędzy siódmym, a dziewiątym miesiącem życia. Jest to zjawisko bardzo potrzebne podczas kształtowania się osobowości dziecka, ponieważ w dużej mierze wpływa na jego rozwój charakteru. Lęk separacyjny jest strachem przed utratą kontaktu z najbliższym opiekunem dla dziecka. Najczęściej jest to dla niego mama, która w aktualnym momencie stanowi cały świat. Jest to najważniejsza osoba w życiu dziecka, dlatego pragnie ono z nią spędzać jak największą ilość czasu.

Lęk separacyjny pojawia się w specyficznym momencie życia dziecka. Jest to moment największego przywiązania do mamy, które jest bardzo silne. Dodatkowo dziecko nie rozumie sytuacji, w której jego mama znika z horyzontu, nawet na chwilę i tylko z pola widzenia. Dziecko bardzo martwi się nagłym zniknięciem bliskiej sobie osoby i reaguje na nie zdenerwowaniem oraz płaczem. Lęk separacyjny u niemowląt wynika z bardzo prostego zjawiska. Gdy dziecko nie widzi mamy to myśli, że jej nie ma, co bardzo przeżywa. Dla dziecka w tym wieku istotne jest to, co widzi realnie i nie potrafi się jeszcze domyśleć, że mama wciąż jest, tylko w innym miejscu.

Powstawanie lęku separacyjnego może mieć bardzo różne przyczyny. Specjaliści co do tego nie są zgodni. Biolodzy uważają, że główną przyczyną pojawienia się lęku tego rodzaju u dziecka jest uszkodzenie struktur mózgowych, które może nastąpić w różnych okolicznościach. Jednak psycholodzy są innego zdania. Uznają oni, że lęk separacyjny powstaje poprzez wrodzone predyspozycje do odczuwania strachu u każdego człowieka. Pojawia się również teza, że to matka przenosi swoje lęki na dziecko i dlatego są one przez nie odczuwane.

Lęk separacyjny u dzieci może objawiać się poprzez bardzo różne sposoby. Przede wszystkim są to wybuchy płaczu, a także histeria. Dziecko bardzo gwałtownie reaguje na zniknięcie matki. Dziecko może również przeczuwać, co się stanie i bardzo głośno protestować przed rozstaniem z mamą, na przykład, gdy jest oddawane pod opiekę innej osobie. Dlatego dobrze będzie, jeśli ta osoba w szybki i sprawny sposób uspokoi dziecko po zniknięciu mamy. Lęk separacyjny zanika wraz z upływem czasu.

Oswajanie lęku separacyjnego

Dzieci bardzo różnie reagują na rozstanie z mamą. Jedne czynią to bardziej spokojnie, a inne gwałtownie. Dlatego należy dostosować swoje zachowanie głównie do objawów wykazywanych przez dziecko. Lęk separacyjny u niemowląt można w pewien sposób oswajać poprzez wykorzystanie różnych sposobów. Przede wszystkim bardzo istotne jest w tym trudnym czasie zapewnianie dziecku odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa, a także czułości. Dorosły powinien zachowywać się w sposób spokojny, aby dziecku ten spokój mógł się udzielić. Bardzo istotne jest to, żeby mama spędzała z dzieckiem jak najwięcej czasu, o ile jest to tylko możliwe. Jeśli nie musi od razu po narodzinach dziecka wracać do pracy to najlepiej będzie, jeśli tego nie zrobi. Jeśli nie ma takiej możliwości to warto od razu przyzwyczajać dziecko do obecności innych opiekunów, jednak nie powinno ich być zbyt dużo. Najlepiej będzie zostawiać malucha z jedną sprawdzoną osobą. Zagwarantuje mu to prawidłowy rozwój, a także możliwość zbudowania bezpiecznej więzi z opiekunem.

Podczas gdy mama wychodzi z domu to nie powinna się wymykać ukradkiem, ale jasno powiedzieć dziecku, że wychodzi. Dla malucha bardzo ważna jest informacje, że mama wychodzi i po pewnym czasie wróci, ponieważ będzie się czuć bardziej bezpiecznie. Nie należy dziecka okłamywać w tej kwestii. Można pokazać maluchowi sposoby pożegnania, czyli na przykład danie buziaka oraz robienie papa.

W celu oswojenia lęku separacyjnego można również wykorzystać różnego rodzaju zabawy dla dzieci. Dzięki nim będzie ono wiedziało, że jeśli coś na chwilę znika to zaraz może się pojawić ponownie.

Default image
Karolina Woźniak
Odkąd pamiętam fascynowała mnie praca z ludźmi, dlatego z wykształcenia jestem psychologiem. Ponieważ jednak w życiu często pojawiają się niespodziewane drogi, nigdy nie pracowałam w zawodzie. Od ukończenia studiów na Uniwersytecie Warszawskim realizuję się zawodowo w agencjach reklamowych. Praca jest moją pasją, jednak staram się równoważyć ją z życiem domowym oraz rozwojem osobistym.

Skomentuj artykuł

Przeczytaj poprzedni wpis:
Kolor oczu dziecka
Kolor oczu dziecka – od czego zależy?

Każde dziecko rodzi się z pewnym kolorem oczu, który często jest dziedziczony po jego rodzicach. Jednak ustalenie po kim niemowlę...

Zamknij