Zapłodnienie in vitro a leczenie niepłodności. Na czym polega procedura IVF?

In vitro a leczenie niepłodności - jedną z metod leczenia niepłodności jest in vitro. Polega ono na umieszczeniu w macicy zarodka, który rozwinął się poza organizmem kobiety. Dla wielu kobiet i mężczyzn to jedyna szansa na zostanie rodzicami. Zabieg in vitro jest przeprowadzany, gdy istnieją do tego wskazania medyczne. Zobacz, co warto o nim wiedzieć.

Na czym polega zapłodnienie in vitro w klinice?

In vitro to metoda zapłodnienia pozaustrojowego. In vitro polega na tym, że komórka jajowa i wybrany plemnik zostają połączone w warunkach laboratoryjnych. Po kilku dniach powstały w ten sposób zarodek jest umieszczany w macicy, gdzie może dalej się rozwijać. Jest to jedna z technik wspomaganego rozrodu i metoda leczenia niepłodności i uzyskania ciąży.

In vitro a leczenie niepłodności - miejscem, w którym wykonuje się zabieg in vitro, jest klinika leczenia niepłodności. W całej procedurze bierze udział wielu specjalistów z różnych dziedzin (ginekologii, andrologii, medycyny rozrodu, embriologii, genetyki, psychologii). Poprzedza ją szczegółowa diagnostyka.

Kto zostaje zakwalifikowany do zabiegu in vitro? Wskazania

Nie wszystkie pary, które zgłaszają się do kliniki leczenia niepłodności, mogą skorzystać z zabiegu in vitro. Konieczne jest pozytywne przejście kwalifikacji. Warto też pamiętać, że zapłodnienie pozaustrojowe nie jest jedyną metodą leczenia - w przypadku części kobiet i mężczyzn skuteczne okazują się inne sposoby i nie ma potrzeby przeprowadzania in vitro.

Wskazaniami do przeprowadzenia zabiegu in vitro są:

• brak jajowodów;
• endometrioza;
• niska jakość nasienia;
• wygaśnięcie czynności jajników;
• niedrożność jajowodów;
• niepłodność idiopatyczna (taka, której przyczyny nie można ustalić za pomocą dostępnych badań).

Przepisy wskazują na to, że do in vitro może podejść para, która od 12 miesięcy jest bezskutecznie leczona z powodu niepłodności. Nie dotyczy to kobiet i mężczyzn, u których z różnych powodów niemożliwe jest zastosowanie niektórych metod leczenia (np. z powodu braku jajowodów).

Jak wygląda procedura in vitro?

Procedura in vitro zaczyna się od stymulacji jajników. Kobieta przyjmuje preparaty hormonalne, aby w danym cyklu uzyskać kilka komórek jajowych. Następnie są one pobierane za pomocą punkcji. Jest to krótki zabieg, który zawsze przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym, dlatego kobieta nie czuje dyskomfortu.

in vitro a leczenie niepłodności - omórki jajowe są zapładniane nasieniem uzyskanym od partnera (lub dawcy). Następnie dojrzewają one w specjalnych inkubatorach. Po kilku dniach są badane. Ten zarodek, który najlepiej rokuje, umieszcza się w macicy. W ten sposób powstaje ciąża.

Przebieg in vitro a leczenie niepłodności

Skuteczność in vitro zależy od kilku czynników. Duży wpływ na osiągnięcie zamierzonych efektów ma wiek pary i przyczyna trudności z zajściem w ciążę. Wiele zależy również od doświadczenia lekarzy i metod stosowanych w danym centrum leczenia niepłodności. Wiek kobiety to istotny czynnik decydujący o szansach na sukces w leczeniu niepłodności metodą in vitro, dlatego zaleca się przystąpienie do zabiegu przed ukończeniem 35. roku życia. Skuteczność programu in vitro jest oceniania na około 60% w przypadku młodych pacjentek. Po 35. roku życia szanse maleją. Zdarza się, że u danej pary nie zostanie osiągnięta ciąża nawet po kilku zabiegach. Zwykle są to przypadki bardzo trudne, w których wpływ na niepłodność ma kilka czynników jednocześnie.

Zapłodnienie pozaustrojowe i transfer zarodka - podsumowanie

Zapłodnienie in vitro to skuteczna metoda leczenia niepłodności, polegająca na pobraniu komórek rozrodczych i transferze zarodków do macicy. Techniki takie jak IVF i ICSI pozwalają na poprawę płodności i zwiększenie szans na ciążę. Przy pomocy genetycznych badań oraz wiedzy embriologów możliwe jest wybieranie najlepszych zarodków do implantacji. Punkcja jajników pozwala na pobranie komórek jajowych, co jest szczególnie ważne w przypadku kobiet starszych. Anonimowy dawca może stanowić opcję dla par, które nie są w stanie skorzystać z własnych komórek rozrodczych.